Laatst was ik met mijn vriendin aan het praten over voedsel. Ik weet niet meer wat de context was, maar opeens kwam ze met het woord ‘vleesarm’. Waar het gesprek daarna naartoe ging, weet ik niet meer. Maar die term ‘vleesarm’ bleef me bij.
In de wereld van drank is de soortgelijke term ‘alcoholarm’ al helemaal ingeburgerd als term op de menukaart voor alle bieren, wijnen en cocktails met minder alcohol dan normaal. Als ik online kijk zie ik echter dat ‘vleesarm’ als term wel al bestaat, maar nog zeer zeker niet mainstream is.
In het klimaatveranderingsdebat is significant minder vlees één van de meest effectieve manieren om onze wereldwijde uitstoot van broeikasgassen drastisch te verminderen. Volgens het boek Drawdown kan het overschakelen van de gehele wereld op een plant-rijk dieet een reductie van 66,11 gigaton CO² beteken. Dit is 15% van de totale uitstoot van alle broeikasgassen op onze planeet.
In een ideale wereld schakelen we morgen nog over op een vegetarisch dieet, waardoor we snel de veestapel kunnen reduceren en de vele akkers die nu voor veevoer worden gebruikt kunnen worden voor andere doeleinden in kunnen zetten. Helaas werkt de wereld niet zo. Dus moeten we slimmer te werk gaan, om de hoeveelheid vee dat we nodig hebben voor ons eten te reduceren. Daarom vind ik het idee van een vleesarm(er) dieet een interessante invalshoek.
Hoe ziet dit eruit? Daar moet ik nog even verder over nadenken.
Het is het jaar 2026. We leven middenin één van de meest tumultueuze tijden in de geschiedenis van de mensheid. Met ongelofelijke snelheid krijgen wij iedere dag weer nieuwe uitdagingen om onze oren:
de opkomst van artificial intelligence (AI);
groeiende polarisatie;
klimaatverandering;
oorlogen & geopolitieke spanningen.
Zelf word ik hier bijna duizelig van. Om houvast te krijgen op de situatie ben ik deze persoonlijke site begonnen. Alles wat me boeit, bang maakt of verbaast schrijf ik op en zo schrijf ik al deze duizelijkwekkende dingen ook van mij af.
Als andere mensen het ooit lezen dan is dat een mooie bonus! 😁
Wie ben ik?
Mijn naam is Stefan Rumen, 36 jaar, en woonachtig te Arnhem. Ik ben een geboren en getogen Limburger, maar ben voor mijn studie Geschiedenis de Maas afgezakt in de richting van Nijmegen. Na mijn master heb ik uiteindelijk een plekje gevonden in de e-commerce wereld off all places, maar ik ben altijd breed geïnteresseerd gebleven: van geschiedenis & politiek tot duurzaamheid & ecologie.
In 2023 ben ik verhuist naar Arnhem en de stad heeft gelijk mijn hart verovert. Ik zie mijzelf behalve Limburger dan ook echt als Arnhemmer. De gezellige binnenstad, de mooie natuur en de interessante mensen wisten mij al snel te betoveren. Sinds ik met mijn vriendin en twee katten in een mooi huisje in het Spijkerkwartier ben getrokken, is het ook echt mijn thuis.
Waarom de naam Maanschot?
De naam Maanschot is een speelse vernederlandsing van de Engelse term ‘moon shot’. Dit is een term die verwijst naar een extreem ambitieus project wat uitgevoert wordt om een monumentaal doel te behalen.
Deze term komt af van de Amerikaanse maanmissie uit de jaren ’60 van de vorige eeuw. In een poging om de Russen te verslaan in de Space Race, gaf president John F. Kennedy in een beroemde speech de natie de opdracht om voor het einde van het decennium een man op de maan te zetten:
But why, some say, the Moon? Why choose this as our goal? And they may well ask, why climb the highest mountain? Why, 35 years ago, fly the Atlantic? …
We choose to go to the Moon. We choose to go to the Moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard; because that goal will serve to organize and measure the best of our energies and skills; because that challenge is one that we are willing to accept, one we are unwilling to postpone, and one we intend to win …
En het zijn precies zulke ambitieuze doelstellingen – waarvoor alle neuzen dezelfde kant op moeten staan om ze te halen – waar de menselijke samenleving nu voor staat.
De wereld lijkt af te stevenen op een soort dystopische toekomst als in 1984 of Blade Runner, maar dit hoeft niet zo te zijn…
Als we het willen hebben we in het jaar 2100 gewoon een wereld waar de natuur weer in balans is, mensen gelukkig leven, en alle donkere wolken van de afgelopen jaren vage herinneringen zijn. Dit is de moeilijke weg, want niets doen is namelijk veel gemakkelijker. Maar daarom moeten we het juist doen. Om president Kennedy weer te citeren: “We choose to go to the Moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard.”
Ik ga alvast aan de slag met mijn eigen moon shot, oftewel Maanschot. Dat is mijn uitdaging. Hopelijk kun jij, de lezer, er ook iets mee!
