Maanschot

Categorie: Film & TV

  • Sci-fi en populisme

    Ik was gisteren aan het kijken naar een aflevering van The Orville. Een leuke sci-fi comedy serie van en met de maker van Family Guy, Seth McFarlane, in de hoofdrol. Even wat achtergrond: deze serie was ooit begonnen als een komische variant van Star Trek, maar onder leiding van übernerd McFarlane werd het gedurende zijn drie seizoenen uiteindelijk een zeer serieuze sci-fi serie met veel diepgang. Met dan nog heel soms een scheet-grap.

    Terug naar de aflevering die ik aan het kijken was (Seizoen 3: “Gently Falling Rain”). Deze ging in op het hedendaags populisme op een manier die ik nog niet eerder had meegemaakt in een sci-fi serie.

    In de aflevering zijn onze helden aanwezig bij de onderhandelingen met een buitenaards ras, de Krill. De onderhandelingen zijn met de huidige leider van het ras: Chancellor Korin.

    Korin is hét voorbeeld van het pluche. Hij is een politicus die al jaren aan de macht is, denkt te weten wat er speelt en hij gat dus met veel zelfvertrouwen de verkiezingsavond in.

    Aan de ene kant de fictieve Korin uit The Orville en aan de andere kant bondskanselier Merz van Duitsland
    Foto van Korin © 20th Television | Foto van Merz © Steffen Prößdorf CC BY-SA 4.0

    Zijn tegenstander, Teleya, is een rasechte populist. Haar toespraken zijn onmiddellijk herkenbaar voor iedereen die ooit Wilders of Trump heeft horen spreken. Holle frasen, veel beloftes, maar het klinkt heel goed.

    Nadat een aantal kiesdistricten de verkeerde kant opvallen (flashbacks naar Clinton’s verlies in 2016) is het gedaan met Chancellor Korin. De populist wint en voordat deze Teleya überhaupt al geïnstalleerd is, hebben haar getrouwen de Chancellor al gearresteerd. Een situatie die niet ondenkbaar is in bv. het huidige Duitsland met de strijd tussen AfD en het CDU. Chancellor Korin lijkt ook wel een beetje op bondskanselier Merz 😉.

    Dat sci-fi een voertuig is om een hedendaags onderwerp te belichten is niet nieuw. Star Trek doet het al een halve eeuw. Maar de analyse van populisme en de reactie van de gevestigde macht, die had ik nog niet eerder zo voorbij zien komen. Daarom is dit een interessante aflevering om eens te gaan kijken voor liefhebbers van sci-fi/politiek.

  • Eat More Trees – filmreview

    Een aantal weken terug heb ik de nieuwe documentaire Eat More Trees gezien. Deze film heb ik nog niet los kunnen laten, dus ik wilde even mijn ideeën over deze docu met de wereld delen.

    De filmposter van Eat More Trees. Je een boom met daaronder een wereldbol, met in de wereldbol de wortels van de boom.
    Filmposter van Eat More Trees © Brightside Productions

    Eat More Trees is de eerste film van Arne Focketyn (als regisseur). Je zou niet zeggen dat het zijn eerste keer in de regisseursstoel is, want de film zit zeer goed in elkaar. In de basis is het een documentaire die laat zien hoe agroforestry en regeneratieve landbouw een wereldwijde oplossing kunnen zijn voor klimaatverandering, biodiversiteitsverlies en bodemdegradatie.

    Dit klinkt heel technisch, maar er zit gelukkig veel menselijkheid in het verhaal van Eat More Trees. De film opent op het verhaal van een Spaans-Nederlands boerenstel die regeneratieve (bos)landbouw bedrijven in een dor gebied van Spanje. Zij leven in een gebied dat in vorige eeuwen nog wel duizenden mensen woonden. Nu is dat echter nog maar 30. Een uitgebreid gebied vol verlaten boerderijen, dorpjes en vooral veel stenen en zand. Van dit landschap weten zij op hun boerderij met behulp van agroforestry- en regeneratieve landbouw-technieken wel iets te maken.

    Louis de Jager interviewt boer in zijn voedselbos
    Behind-the-scenes foto van de film © Clara Hanssens

    De rode draad van de film is echter voedselbosexpert Louis de Jaeger. Deze ondernemende Belg is bekend van de documentaire FoodForest en initiatieven als ByeByeGrass en De Grootste Boomplantactie. Doorheen de documentaire praat hij met mensen die zich bezighouden met regeneratieve landbouw en laat zo zien wat het allemaal voor goeds kan doen.

    De film is echter niet simpelweg een lofzang op het concept van bv. het voedselbos, maar vooral een aanklacht tegen de traditionele, intensieve landbouw. Met zijn focus op korte-termijn efficiëntie en monocultuur holt deze vorm van landbouw onze Aarde langzaam uit. Dit is natuurlijk geen nieuws, maar de film illustreert het wel heel duidelijk:

    1. De eerdergenoemde regio in Spanje had vroeger een rivier door zich lopen. Deze onderhield de duizenden mensen die in het gebied woonde en het land bewerkte.
    2. In de laatste paar eeuwen veranderde het klimaat. De rivier droogde meer en meer op. Mensen trokken weg.
    3. De bedding van de rivier bleef achter, droog maar nog steeds vruchtbaar.
    4. Grote landbouwbedrijven kochten de verlaten boerengrond op en begonnen met het verbouwen van water-intensieve gewassen als sla. Door de lage lonen in dit verarmde gebied van Spanje, kan men deze gewassen veel goedkoper verbouwen dan in de rest van Europa.
    5. Deze boerderijen pompen de aquifer leeg en laten de grond achter als een dorre bende vol gif, plastic en uitgeputte aarde.
    6. Deze cyclus herhaalt zich keer op keer, want de verarming van het gebied speelt corruptie in de kaart waardoor de lokale autoriteiten een andere kant opkijken.
    Cameraman tussen rij bomen in voedselbos
    Voedselbos in Brazilië © Clara Hanssens

    Dit probleem is diepgeworteld en wordt, op een even verweven manier, beetje bij beetje aangepakt. Men pakt de corruptie aan, introduceert langjarige gewassen met diepe wortels, plant in rijen die de contourlijnen van het landschap volgen om zo water beter vast te houden, herintroduceert een oud paardenras die de flora managet en nog veel meer.

    Als je ook maar een beetje geïnteresseerd bent in het onderwerp (of zou moeten zijn, bv. als beleidsmaker) dan kan ik de film van harte aanraden.

    Link naar de officiële site van Eat More Trees (incl. filmtijden in NL en BE): https://www.eatmoretrees.org/